Planer leczenia braków zębowych

Nie, a takie założenie to najczęstszy powód przeszacowania kosztów. Dwa implanty rutynowo utrzymują most trzyelementowy, a cały łuk dwunastu–czternastu zębów opiera się na czterech–sześciu implantach. Jeden implant na ząb jest standardem tylko przy pojedynczych, odosobnionych brakach. Dlatego właśnie układ brakujących zębów jest ważniejszy niż ich liczba: cztery luki obok siebie są znacznie tańsze do uzupełnienia niż cztery rozrzucone po całej jamie ustnej.

Trzy rzeczy — i każda z nich utrudnia późniejsze leczenie. Kość, która utrzymywała korzeń, nie jest już obciążana i powoli zanika, co zwykle sprawia, że przeszczep staje się konieczny. Zęby sąsiadujące z luką przesuwają się w jej stronę, a ząb przeciwstawny wysuwa się w jej kierunku, więc zgryz trzeba skorygować przed dalszym leczeniem. Im dłużej to trwa, tym większe prawdopodobieństwo, że końcowy efekt będzie wymagał najpierw leczenia ortodontycznego. Nic z tego nie uniemożliwia leczenia — po prostu wydłuża je i podnosi koszty.

Nie, dopóki nie zostanie wyleczona i ustabilizowana, ale to opóźnienie, a nie odmowa. Implanty umieszcza się w tej samej kości, którą niszczy choroba przyzębia, a wszczepienie implantu do aktywnie zainfekowanej jamy ustnej to najpewniejszy przepis na niepowodzenie. Renomowana klinika najpierw leczy dziąsła, czeka, ponownie ocenia i dopiero wtedy planuje implanty. Jeśli klinika proponuje wszczepienie implantów podczas tej samej wizyty co ekstrakcje w jamie ustnej z nieleczoną chorobą dziąseł, potraktuj to jako ostrzeżenie o klinice, a nie dobrą wiadomość o swoim przypadku.